คุณทราบไหมครับว่า คุณหมานี่แหละครับ คือศัตรูหมายเลขหนึ่งของเราเลยละครับ
เพราะเราจะต้องพบเจอกันในทุกๆวัน โดยปรกติเวลาที่คุณเดินอยู่ตามท้องถนน
หรือตามตรอก ซอกซอยต่างๆ คุณจะเห็นว่ามันมีหมาเดินอยู่ มากบ้างน้อยบ้าง
ตามแต่ละสถานที่ ซึ่งมันจะไม่ค่อยยุ่งกับผู้คนซักเท่าไหร่ แต่กับพนักงาน
แจกใบปลิวแล้วมัน จะไม่เป็นเช่นนั้น
แจกใบปลิวแล้วมัน จะไม่เป็นเช่นนั้นพนักงานแจกใบปลิว บุรุษไปรษณีย์ คนเก็บ
ของเก่า คือบุคคลต้องห้ามสำหรับคุณหมา คุณหมามองเห็นเราเหมือนขนมนมเนย ดดดดดด
หรือของหวานที่จะต้องเห่าให้เอร็ดอร่อย หรือมองเห็นเป็นศัตรู ที่จะต้องเห่าให้
หวาดกลัว ให้ต้องหนีไปจากถิ่นของมัน เราเป็นเหมือนรสชาติของชีวิตของคุณหมา
ดดดดดดดดดดดดดดดดด
อากัปกิริยาของคุณหมา เวลาที่มันเห็นพนักงานแจกใบปลิวเดินมา คือตามไล่เห่า
ไล่กัด ในทุกๆครั้งที่พบเจอเราต้องพยายามระมัดระวังและหลีกหนีไปพร้อมๆกับ
ดดดดดดดดดดด
การแจกใบปลิว คุณหมาทำให้ การแจกใบปลิว เป็นไปด้วยความยากลำบากเพราะ
เราต้องแจกใบปลิวให้ครบบ้านทุกหลังในขณะที่ต้องระแวดระวังไม่ให้คุณหมากัด
ดดดดดดดดดดด
ขาของเราู้ เรามักจะกล่าวเตือนพนักงานรุ่นหลังๆเสมอว่า เวลาที่พบเจอคุณหมา
อย่าพยายามหันหลังให้หมา เพราะโดยส่วนใหญ่ หมามันมักจะกัดคนจากทาง
ดดดดดดดดดดดดด
ด้านหลัง จะไม่ค่อยกัดทางด้านหน้า และให้จดจำอีกสิ่งหนึ่งไว้ว่า หมามันจะกัดเรา
ได้ก็ต่อเมื่อเวลาที่ขาของเรา อยู่ใกล้ๆปากของมัน ถ้าไม่อยากถูกกัดก็ให้เดินห่างๆ
ดดดดดดดดดดดด
และนี่คืออีกประสพการณ์หนึ่ง ของงานแจกใบปลิว ที่นำมาเล่าสู่กันฟัง
